Menu
Home
News
Portrait
Voyages
Photos
Planification
Tables du monde
Liens
Contact


Nonnen en condors.... Version imprimable
Ecrit par Antoinette   
28-04-2008
Niet alleen in Bolivia hebben ze een “Witte Stad”, maar ook hier in Peru is er één en daar gaan we naar toe. In Arequipa belanden we op aanraden van Thierry, vriend van Stéph, op de hoogste verdieping van hotel La Reyna, waar we een geweldig uitzicht hebben over de vulkaan Misti en de stad. De eerste morgen hebben we natuurlijk een ontbijtje op onze ‘privé’ terras, voordat we de stad gaan verkennen. Er is hier meer dan genoeg te doen, in de stad en er net buiten. Als eerste bezoeken we een paar kerken, waar er veel van zijn, in alle soorten en maten. Tegelijkertijd loop je rond en zie je veel van de stad en zo nu en dan stappen we een artesania winkeltje binnen. Nou ja, vooral ik dan! We worden erg verrast door de Monostarie Santa Catalina. Een stadje binnen de stad, waar drie eeuwen lang de nonnen hun leven leefde zoals ze dat buiten de muren zouden doen. En dat is te zien, want bijna elk “huisje” die we ingaan heeft meerdere kamers, een keuken en een buiten. Sommige van de huisjes aan de kronkelende weg zijn van de erg rijke nonnen en dat is te zien doordat deze hun naam boven de deur hebben. Ook wordt er gezegt dat veel van de nonnen 1 tot 5 slaven tot haar beschikking had. Het was dus een drukste van jewelste in dit klooster, totdat uiteindelijk de Paus een strikte hoofdnon stuurde om de zaakjes op orde te stellen. We hebben er wel iets van drie en een half uur rondgelopen en onze ogen uitgekeken. Wel raar natuurlijk om te realiseren dat buiten de muren mensen dachten dat deze nonnen arm en zeer religeus waren, terwijl binnen de muren de nonnen slaven hadden en muzikanten lieten komen voor hun vertier.

Voor ons eigen plezier storten we ons in een wandeltocht van drie dagen en twee nachten in de Colca Cañon. Op de eerste dag gaan we na een lange busrit de één na diepste cañon van de wereld in. We lopen vooral naar beneden en dat klinkt makkelijker dan het is. Na een uurtje of twee loop ik als een oude vrouw met pijntjes aan haar knie en heupen langzaam verder en ben ik enorm blij om bij de rivier aan te komen, waar we even uitrusten.Daar wordt het verschil in de natuur erg duidelijk, aan de ene kant is de cañon droog en rauw met vele cactussen en kleine struikjes, maar aan de andere zijde van de rivier lijkt het meer op een jungle. Terwijl ik rond kijk zit iedereen al met zijn voetjes in het water om af te koelen en na lang aarzelen doe ook ik mijn schoenen uit. Best wel lekker eigenlijk en verfrissend, maar erna ohhh zo moeilijk om de schoenen weer aan te trekken, want we moeten nog een stukje verder. Deze keer omhoog wat ik normaal gesproken fluitend doe, maar niet deze keer. Als een hijgend paard kruip ik als een slak de berg op en om het allemaal nog beter te maken begint het ook nog te regenen. Al snel wordt de regen heftiger en barst het onweer los. We zijn nog maar net op de plaats van bestemming als de helse regenval los barst. Na een uurtje of twee lijkt het dan eindelijk minder te worden.

Er is nog steeds wel wat bewolking wanneer we wakker worden, maar gelukkig geen regen meer. We gaan als eerste naar een oase van groen op de bodem van de cañon, waar we een lange pauze hebben en kunnen gaan zwemmen. Ookal zie ik aan de gezichten van de andere dat het water in het zwembad niet erg warm kan zijn, hijs ik me toch in mijn bikini. Sinds ik niet echt een fan ben van koud water had dit toch echt een waarschuwing moeten zijn, maar goed ik laat mezelf natuurlijk ook niet kennen en ga het water in om erna een paar minuten weer snel uit te gaan. Als ik even iets beter had gekeken dan had ik van te voren kunnen zien dat het water in het bad afkomstig is van de watervallen, de reden waarom het zo enorm koud is...Nadat we een berg spagheti hebben weggewerkt zijn we helemaal klaar om de cañon weer uit te klimmen. Eerst nog vol goede moed, maar er lijkt geen eind aan te komen aan deze 1000 meter klim. Terwijl ik op de automatische piloot probeer naboven te komen word ik ingehaald door twee ezels en een man die al pratend twee, uhhh drie keer zo hard loopt. Helemaal niet frustrerend!! Eenmaal boven op de berg eten we met z´n alle een victorie koekje en haasten we ons naar het hotel voor een welverdiende douche en eten. Ben zo vermoeid dat ik mijn oogjes al dicht heb voordat ik het bed raak.

Het laatste schouwspel van deze tour is spectaculair. Vroeg in de morgen staan we op het randje van de cañon langs de weg te wachten. In de verte zien we ze vliegen en al snel komen ze dichterbij. Zo dichtbij dat ze een paar keer een paar meter boven onze hoofden zweven. Condors met wel een spanwijdte van 3,5 meter die op de warme lucht stromen door de lucht zweven en een showtje lijken weg te geven. Met deze beelden in onze gedachten stappen we in een Hot Spring om zo op een warme manier de tour af te sluiten.

Suivant >
Position actuelle

Cossonay, Suisse


En ligne
Il y a actuellement 47 invités en ligne
   Home arrow Voyages arrow Pérou 2008 arrow Nonnen en condors....